Boerkaverbod brengt rechtse partijen in Spanje dichter bij elkaar, regering wijst voorstel af
In dit artikel:
De conservatieve Partido Popular (PP) steunt een wetsvoorstel van radicaal-rechtse partij Vox om boerka en niqab in de openbare ruimte te verbieden, een zet die deze week in het Spaanse Congres ligt. Vox wil via aanpassingen in het Wetboek van Strafrecht gezichtsbedekkende islamitische kleding verbieden en beroept zich op veiligheid en de bescherming van vrouwen; PP-leider Alberto Núñez Feijóo heeft het initiatief publiekelijk omarmd, wat de partij verder naar rechts plaatst.
De steun van de PP is strategisch: in meerdere autonome regio’s (onder andere Extremadura en Aragón, en waarschijnlijk ook Castilië en León na de regionale verkiezingen van 15 maart 2026) is zij afhankelijk van Vox voor meerderheden en begrotingen. Een symbolisch concession als het boerkaverbod vergroot de kans op stabiele regionale samenwerking en voorkomt dat rechtse kiezers naar Vox overlopen. Praktisch gezien is het verbod weinig consequential—het daadwerkelijke dragen van boerka of niqab in Spanje is zeldzaam—maar het politieke signaal is groot.
De linkse nationale regering van PSOE en Sumar verzet zich fel. Volgens die coalitie botst een algemeen verbod met grondwettelijke garanties tegen discriminatie en met godsdienstvrijheid; eerdere uitspraken van het Hooggerechtshof verklaarden lokale verbodsbepalingen ongeldig. Ook het veiligheidsargument vindt weinig weerklank bij de regering: een algemeen verbod zou onduidelijkheden oproepen, bijvoorbeeld ten aanzien van maskers of bivakmutsen.
Het dossier sluit aan bij een breder patroon waarin culturele en migratievraagstukken lokaal worden ingezet om nationale identiteit te agenderen. Een recent voorbeeld is Jumilla (Murcia), waar PP en Vox beperkende regels aannamen die in de praktijk islamitische feesten op gemeentelijke sportaccommodaties onmogelijk maakten—doorstanders zagen dit als verhulde targeting van religieuze minderheden, voorstanders als neutralisering van openbare voorzieningen.
Binnen links bestaat verdeeldheid: sommige progressieve stemmen zien volledige gezichtsbedekking als symbool van vrouwenonderdrukking, andere vrezen stigmatisering en xenofobie. Voor de PP biedt deze framing een kans om de linkse regering aan te vallen op thema’s als migratie en vrouwenrechten—velden waarop progressieven traditioneel sterk staan.
Er zijn echter grenzen aan de toenadering: op beleidsterreinen als klimaat en de Europese Green Deal blijven PP en Vox uiteenlopen. Toch normaliseert het ondersteunen van lange tijd radicaal geachte standpunten door de PP die standpunten richting het politieke midden, terwijl het tegelijkertijd laat zien dat de conservatieven bereid zijn scherpere posities in te nemen om electorale en bestuurlijke winst te boeken.