Hoe een elite-universiteit Segovia steeds duurder maakt

In dit artikel:

Segovia voert onverwacht de landelijke ranglijst aan van provinciehoofdsteden met de sterkste huizenprijsstijgingen. Volgens het Spaanse statistiekbureau INE lagen de woningprijzen in het eerste kwartaal van 2026 19,1% hoger dan een jaar eerder, tegen 12,9% landelijk. De historische stad telt ongeveer 52.000 inwoners en huisvest sinds 2007 de particuliere IE University, die circa 1.500 internationale studenten uit meer dan 130 landen aantrekt.

De combinatie van een internationale studentenpopulatie en goede vervoersverbindingen versterkt de vraag naar woonruimte. De hogesnelheidstrein brengt Segovia in ongeveer 25–30 minuten bij Madrid; dagelijks pendelen zo’n 3.000 mensen tussen beide steden. Veel IE-studenten kiezen ervoor in Segovia te wonen in plaats van in het dure Madrid, terwijl sommige beleggers en verhuurders panden opkopen en ombouwen tot studentenhuisvesting. Verhuurbemiddelaars richten zich steeds vaker specifiek op IE-studenten, die meestal meer te besteden hebben dan de gemiddelde Spaanse student.

De gevolgen zijn zichtbaar in prijzen en huren: de gemiddelde woning kost nu circa 1.479 euro per vierkante meter. Studio’s van 35–40 m2 beginnen vaak rond de 600 euro per maand; kamers in studentenhuizen kunnen meer dan 1.000 euro per maand vragen. Voor veel huishoudens is huren onbetaalbaar geworden: de huur van een appartement van 60 m2 slokt naar schatting zo’n 43% van een gemiddeld salaris op. Tegelijkertijd zouden in de provincie ongeveer 4.000 woningen leegstaan of als tweede verblijf worden gebruikt, en zijn er volgens actievoerders enkele grote eigenaren die elk meer dan vijftig panden bezitten.

De stijgende woonlasten leidden recent tot protesten onder het motto "Internationale stad, wijk te koop". Kritiek richt zich op speculatie, leegstand en het oplopen van studentenhuisvesting als belangrijke oorzaken. Voormalig burgemeester Clara Martín en demonstranten waarschuwen dat de kleine omvang van Segovia de druk vergroot: relatief weinig extra bewoners kunnen snel leiden tot schaarste en prijsopdrijving.

Dit verhaal past in een breder patroon waarin particuliere universiteiten en verbeterde pendelverbindingen lokale huizenmarkten verhitten, met spanningen tussen economische kansen en leefbaarheid voor vaste bewoners.