Hoe Spaans zijn churros eigenlijk?
In dit artikel:
Churros blijven populair in 2026, vooral in de grote Spaanse steden, maar hun oorsprong is onduidelijk en kent meerdere, elkaar aanvullende verklaringen. Een vaak gehoorde binnenlandse verklaring wijst naar Spaanse herders die wegens gebrek aan bakkerijen een eenvoudig deeg van water, bloem en zout frituurden boven het vuur als makkelijk draagbare voedzame snack. Historische verwijzingen naar buñuelos en porras ondersteunen die lokale traditie.
Tegelijk wijzen andere theorieën op invloeden van buiten Spanje. Het Chinese youtiao — een lang, gefrituurd deegproduct dat eeuwenlang wordt gegeten en dat symbolische betekenis had als protestgebak — zou via Portugese zeevaarders in Europa terechtgekomen zijn en in Spanje zijn aangepast tot de zoete churro. Ook de Arabische keuken van Al‑Andalus, met haar eeuwenlange traditie van gefrituurde deegwaren, wordt door historici als mogelijke bron genoemd. Feit is dat technieken en gewoonten uit verschillende culturen samen hebben bijgedragen aan het huidige product.
Vanaf de negentiende eeuw vestigden churrerías zich in Spaanse steden en sindsdien zijn churros een vast onderdeel van het dagelijks en sociale leven: als ontbijt na het uitgaan, winterse traktatie, of snack op markten en feesten, vaak geserveerd met dikke, warme chocolade. In steden kreeg het product een bijzondere betekenis; in Barcelona nam de zichtbaarheid verder toe na de Olympische Spelen van 1992, waarna churros ook toeristisch herkenbaar werden.
In 2026 noemen Spaanse media en lokale ranglijsten enkele favorieten: in Madrid blijven San Ginés (sinds 1894), Los Artesanos 1902 en La Antigua toonaangevend. In Andalusië vallen Casa Aranda (Málaga), La Centuria (Sevilla) en Churrería Ramón (Granada) op. Barcelona heeft Churrería J. Argilés en La Nena; in Valencia en Alicante gelden El Contraste en Chocolatería Valor als vaste waarden. Noord‑Spanje meldt onder meer La Moderna (Zaragoza) en La Estrella (Bilbao).
Kortom: de churro zoals we die nu kennen is resultaat van een mix van lokale en buitenlandse invloeden, met een lange stedelijke traditie die in 2026 opnieuw in de belangstelling staat.