Maricarmen (87), het gezicht van het Spaanse woonprotest, is overleden

In dit artikel:

Maricarmen Abascal is woensdag op 87-jarige leeftijd overleden in het Gregorio Marañón-ziekenhuis in Madrid. Sinds haar gedwongen uitzetting op 23 september lag ze daar. Die dag werd ze op een brancard uit haar huurwoning in de wijk Retiro gedragen, waar ze ruim zeventig jaar had gewoond.

Haar vader huurde het appartement vanaf 1956. Na zijn overlijden ging het oude huurcontract, met een vaste huur van 500 euro per maand, via haar moeder over op Maricarmen. De nieuwe eigenaar, beleggingsbedrijf Urbagestión, beëindigde het contract en wilde ongeveer 1.600 euro huur vragen. Dat was meer dan haar maandelijkse pensioen van circa 1.300 tot 1.400 euro. Na een juridisch gevecht van bijna zeven jaar en drie mislukte pogingen werd ze bij de vierde poging uitgezet.

De beelden daarvan veroorzaakten grote verontwaardiging in Spanje. Op 26 september demonstreerden tienduizenden mensen in Madrid onder de leus ‘Ni una Maricarmen más’. Er waren ook protesten in andere steden en tentenkampen op de Puerta del Sol. Vanuit het ziekenhuis sprak Abascal haar steun uit voor de demonstranten en riep ze hen op door te gaan.

Op 28 september bereikten haar advocaat, de huurdersbond Sindicato de Inquilinas en Urbagestión, met bemiddeling van het gemeentelijke woonbedrijf EMVS, een akkoord. Abascal zou een nieuw contract voor acht jaar krijgen, waarbij de huur maximaal 30 procent van haar netto-inkomen mocht bedragen. Ze stemde een dag later in en wilde terugkeren zodra haar artsen dat zouden toestaan. Dat gebeurde niet meer.

Volgens haar familie, advocaat en de huurdersbond kwam de oplossing te laat. Zij wijzen erop dat haar uitzetting leidde tot landelijke protesten, politieke druk en een oproep tot een algemene staking, maar dat de lichamelijke en psychische gevolgen voor Abascal te zwaar waren. Ze zat in een rolstoel, had hulp nodig en verloor zichtbaar kracht. Haar wens om opnieuw te sterven in haar ouderlijk huis ging niet in vervulling. Haar laatste boodschap aan de huurdersbond was dat huurders moesten blijven strijden voor hun rechten.