Niet betalen in de Spaanse VvE? Dan mag het zwembad op slot
In dit artikel:
In Spanje geeft de Ley de Propiedad Horizontal (LPH) bewonersverenigingen (junta de propietarios) sinds kort expliciet meer mogelijkheden om wanbetalers van VvE‑bijdragen aan te pakken, zonder de bewoonbaarheid van hun woning te schaden. Dit is een reactie op jarenlange problemen waarbij sommige eigenaren hun aandeel in gemeenschappelijke kosten niet betalen en daarmee de rest van de gemeenschap belasten.
Belangrijkste nieuwe punten
- Toepassing: artikel 21 van de LPH maakt het mogelijk om ‘medidas disuasorias’ te hanteren zolang een schuld openstaat.
- Toegestane maatregelen: concreet noemt de wet een hogere rente dan de wettelijke rente en het tijdelijk weigeren van gebruik van niet‑essentiële gemeenschappelijke voorzieningen, zoals zwembad, sportvelden, speelzones, tuin, fitnessruimte en onder voorwaarden ook parkeervoorzieningen.
- Voorwaarden: zulke sancties moeten vooraf in de statuten of een formeel huishoudelijk reglement zijn vastgelegd en gelden alleen zolang de eigenaar niet betaalt. Beslissingen mogen niet door de president of beheerder alleen worden genomen; de vergadering moet instemmen volgens de vereiste meerderheid.
Wat niet mag
- De LPH sluit maatregelen uit die de woning onaangepast maken: geen afsluiting van water of elektriciteit, geen blokkering van de lift voor één bewoner, geen gedwongen vervanging van sloten of belemmering van toegang. Dergelijke stappen kunnen onrechtmatige eigenrichting of dwang zijn.
- Privacyregels voorkomen openlijke shaming (naam/foto ophangen). Wel mag de vereniging in notulen of interne communicatie melden welke appartementen schulden hebben.
Praktische en juridische consequenties
- VvE’s worden geadviseerd maatregelen duidelijk juridisch te verankeren om discussie te voorkomen; veel juristen menen dat parkeergarages onder voorwaarden beperkingen kunnen kennen, mits dit expliciet geregeld is en de bewoonbaarheid niet lijdt.
- Eigenaren die zich onterecht benadeeld voelen, kunnen naar de rechter; rechters zijn geneigd streng op te treden tegen maatregelen die fundamentele rechten of woonbaarheid aantasten.
Kortom: de LPH biedt Spaanse VvE’s sterkere, maar begrensde instrumenten om niet‑betalers te ontmoedigen. Het draait om proportionele, formeel goedgekeurde maatregelen die collectieve lasten eerlijker moeten verdelen zonder de woonrechten van individuen te ondermijnen.