Over 15 jaar is één op de drie Spaanse huishoudens een eenpersoonshuishouden

In dit artikel:

Het Spaanse statistiekbureau INE voorspelt dat het aantal eenpersoonshuishoudens fors blijft stijgen: in 2041 wonen naar schatting 6,7 miljoen mensen alleen, bijna een derde van alle huishoudens en ongeveer 20% meer dan in 2026. Het aandeel van de totale bevolking dat alleen woont groeit van 11,3% (2026) naar 12,5% (2041). Jongeren dragen hieraan bij doordat ze later samenwonen, scheidingen vaker voorkomen en meer mensen bewust kiezen voor zelfstandig wonen; het aantal eenpersoonshuishoudens neemt daardoor toe in vrijwel alle leeftijdsgroepen.

Tegelijkertijd vergrijst de Spaanse bevolking snel. Het aandeel 65-plussers stijgt van 21,1% nu naar bijna 31% in 2076. De groep honderdplussers groeit extreem: van ruim 19 duizend in 2026 naar circa 260 duizend in 2076 — een bijna tienvoudige toename. Deze demografische verschuivingen hebben ingrijpende gevolgen voor zorg en huisvesting.

Ook andere huishoudsvormen veranderen: tweepersoonshuishoudens groeien naar verwachting naar 6,7 miljoen, maar raken in aantal ingehaald door eenpersoonshuishoudens. Driepersoonshuishoudens nemen licht toe in absolute zin maar verliezen aandeel (van 19,8% naar 18,5%), en huishoudens met vier of meer personen dalen van 22,7% naar 20,4% tussen 2026 en 2041. Het gemiddelde aantal personen per huishouden daalt verder: van bijna vier in 1970, naar 2,5 in 2023, en naar naar verwachting 2,43 in 2041.

Tussen 2026 en 2041 komen er ruim 2,18 miljoen huishoudens bij (een groei van 11,1%); de bevolking in reguliere woningen groeit met 8,4%. Regionaal zijn de sterkste stijgers Murcia (20,7%), Comunidad Valenciana (16%) en de Balearen (14,7%). De hoogste aandelen eenpersoonshuishoudens in 2041 worden verwacht in Castilla y León (39,2%), Asturië (37,7%) en Baskenland (36,7%); de laagste op de Balearen (25,9%), in Madrid (26,8%) en Catalonië (27,5%).

Praktische consequenties zijn groter beslag op thuiszorg en lokale ondersteuning, minder beschikbare mantelzorg door kleinere en verspreide families, en een toenemende vraag naar toegankelijke, levensloopbestendige woningen en buurtvoorzieningen—met name in sterk vergrijzende regio’s waar de druk op zorg en wachttijden kan toenemen.