Private zorg Valencia breekt records door druk op publieke zorg
In dit artikel:
De regio Valencia noteerde eind 2025 een recordaantal particuliere zorgverzekerden: ruim 1,2 miljoen mensen hebben een private polis. Dat is bijna een verdubbeling ten opzichte van tien jaar geleden (ongeveer 700.000). In de provincie Valencia zelf zijn circa 680.000 verzekerden (24.000 meer dan in 2024), in Alicante rond 403.000 en in Castellón ongeveer 122.000. Samen vertegenwoordigt de regio ongeveer één op de tien particuliere verzekerden in Spanje.
De groei concentreert zich vooral in en rond Valencia-stad, waar meerdere nieuwe privéziekenhuizen en klinieken worden gebouwd of uitgebreid. Voorbeelden zijn de tweede fase van het Ascires-ziekenhuis en de bouw van een nieuw Quirónsalud-ziekenhuis naast La Fe; ook Vithas Turia en IMED Colón zijn recent in gebruik genomen. Tegelijkertijd is een vergelijkbare trend zichtbaar in andere regio’s, zoals Andalusië, waar het aantal particuliere polissen de afgelopen jaren ook fors steeg.
De belangrijkste drijfveren zijn korte wachttijden en grotere comfort- en servicevoorzieningen. Patiënten kiezen voor private zorg omdat ze sneller bij huisartsen, specialisten of voor operaties terechtkunnen en vaak individuele kamers en ruimere openingstijden krijgen. Gemiddelde maandpremies liggen rond de 50–60 euro, maar voor ouderen of mensen met bestaande aandoeningen zijn de kosten hoger. Werkgevers stimuleren de trend door zorgverzekeringen als arbeidsvoorwaarde aan te bieden.
De opmars verandert ook de arbeidsmarkt in de zorg: in de provincie Valencia werken nu meer dan 15.000 artsen, een nieuw record, doordat de private sector vaak hogere salarissen en meer keuze biedt. De regionale gezondheidsdienst probeert deze uitstroom tegen te gaan met niet‑loon gerichte maatregelen, zoals betere voorwaarden in moeilijk te vullen gebieden, meer ruimte voor onderzoek en opleiding en langere contracten voor jonge specialisten.
Er kleven echter nadelen aan de snelle privatisering. Ook privéklinieken krijgen drukte en wachtkamers, en veel zwaardere, risicovolle en kostbare behandelingen blijven bij de publieke ziekenhuizen liggen. Daardoor verdwijnt de druk op het openbare systeem niet volledig. De overheid blijft investeren in openbare ziekenhuizen — uitbreiding, renovatie en technologie — omdat de publieke zorg volgens professionals de ruggengraat van het systeem moet blijven.