Route langs Spanje's mooiste graanschuurtjes op poten: de hórreo

In dit artikel:

Spanje heeft hórreos officieel erkend als representatief immaterieel cultureel erfgoed. Deze karakteristieke graanschuren op poten, die vooral in het noorden van het land voorkomen, worden door globalisering, leegloop van het platteland en veranderende landbouw bedreigd. Naar schatting zijn er nog 50.000 tot 125.000 exemplaren.

De bouwwerken ontstonden om graan en andere levensmiddelen droog en goed geventileerd te bewaren. Stenen of houten poten met platte stenen, de zogenoemde muelas, hielden ratten en muizen op afstand. Tegen het einde van de twintigste eeuw verloren de meeste hórreos hun oorspronkelijke functie. Sommige vervielen of werden door nieuwbouw ingesloten, terwijl andere een nieuwe bestemming kregen als opslagruimte, garage, restaurant of vakantieverblijf.

Galicië is met mogelijk meer dan 100.000 exemplaren het belangrijkste hórreo-gebied. Bij Carnota staat een nationaal monument uit 1768 dat na een uitbreiding bijna 35 meter lang werd en op 22 paar poten rust. Langs de Costa da Morte staan meer dan 12.000 hórreos. In Borneiro vormen ze samen met een Keltische nederzetting en de dolmen van Dombate een toeristische wandelroute. Ook op eilanden en langs de ría van Pontevedra zijn opvallende exemplaren te vinden.

Asturië telt ruim 20.000, meestal vierkante houten hórreos met puntdaken en decoratief snijwerk. In Gobiendes fungeert zelfs een walviswervel als bescherming tegen knaagdieren. Espinaréu bezit twintig hórreos en meerdere grotere graanschuren, terwijl Güeño een bezoekerscentrum heeft. In León ligt de grootste concentratie rond Valdeón; in Cantabrië zijn nog enkele verspreide exemplaren behouden.

In het Baskenland zijn hórreos, daar garaixes genoemd, zeldzaam. Sommige zijn verwerkt in horecatuinen of nagebouwd als bijzondere accommodatie. Daarmee krijgen de historische bouwwerken een nieuwe functie, terwijl hun culturele betekenis behouden blijft.