Wrijving tussen Sánchez en Meloni (Italië) om informeel EU-overleg
In dit artikel:
In aanloop naar de informele EU‑top deze week in Alden Biesen (België) organiseerden Italië, Duitsland en België op initiatief van de Italiaanse premier Giorgia Meloni een voorafgaand, praktijkgericht overleg over de economische koers van de EU. Negentien lidstaten en de Europese Commissie waren aanwezig, maar Spanje was opvallend afwezig — niet omdat het over het hoofd werd gezien, maar uit principieel verzet.
Madrid, geleid door premier Pedro Sánchez, weigerde deel te nemen aan een beperkt vooroverleg. De Spaanse regering stelt dat besluitvorming thuishoort binnen het formele Europese Raad‑kader waarin alle 27 lidstaten gelijkwaardig deelnemen. Volgens Spanje verschuiven kleine, voorbereide samenkomsten beslissingsmacht naar een selecte kring en ondergraven ze de gelijkwaardigheid van de Unie. Spanje maakte geen formeel protest, maar wilde het principe van zulke ‘voorclubs’ duidelijk afwijzen.
De organisatoren en sommige andere landen zagen het anders. België, onder leiding van premier Bart De Wever, benadrukte dat alle lidstaten waren geïnformeerd en dat deelname deels een keuze was; normaliter zijn dergelijke voorbereidende bijeenkomsten kleiner, en de deelname van 19 landen gaf dit overleg bijna het karakter van een minitop. Vanuit Rome werd het samenzijn opgevat als praktische coördinatie zonder politiek spel. Tijdens de officiële top spraken Sánchez en Meloni kort onder vier ogen, zonder zichtbare wrijving.
Het overleg in Alden Biesen leverde geen formele besluiten op en er werd niets vastgelegd, maar het incident illustreert een bredere kentering in de Europese politiek: minder uniforme voorbereiding door alle lidstaten en meer werkzaamheden in wisselende coalities van gelijkgestemden. Italië, Duitsland en België willen dit soort afstemming voortaan routinematig inzetten om sneller beleidsposities te vormen, terwijl Spanje vreest dat landen die niet deelnemen later voor voldongen feiten komen te staan.
Kortom: de episode markeert geen open conflict tussen leiders, maar wel een subtiele spanning over methode en macht binnen de EU — efficiëntie en snelheid tegenover inclusiviteit en formele gelijkwaardigheid. Sources: La Sexta, El País.