Zelfs met werk geen woning meer: woonnood op Tenerife bereikt nieuw dieptepunt
In dit artikel:
Caritas Diocesana de Tenerife publiceert een nieuw rapport—opgesteld samen met het eilandbestuur—waaruit blijkt dat 2.853 mensen op Tenerife in ernstige woonnood verkeren. Deze groep bestaat niet alleen uit transienten: veel betrokkenen wonen al jaren in dezelfde gemeente. In Santa Cruz de Tenerife zijn de problemen het meest geconcentreerd (998 gevallen), gevolgd door San Cristóbal de La Laguna (357); ook toeristische gemeenten in het zuiden zoals Arona en Adeje laten relatief veel gevallen zien.
Bijna de helft (47,7%) brengt het grootste deel van de tijd door in de openbare ruimte: op straat, op bankjes of in portieken. Ruim een kwart leeft in informele nederzettingen of ongeschikte ruimten—krotten, garages, tenten, caravans, voertuigen of onafgebouwde gebouwen—waar basisvoorzieningen en veiligheid ontbreken. Opvallend is de toename van mensen die in auto’s of campers wonen. Dat betreft zowel mensen zonder andere optie als huishoudens met een inkomen die uit armoede kiezen voor de maandelijkse afbetaling van een voertuig in plaats van dure huur. Caritas waarschuwt dat ook deze oplossing kan verergeren tot langdurige kwetsbaarheid.
Het gebrek aan een vast adres heeft brede gevolgen: zonder inschrijving bij de gemeente lopen mensen vast bij toegang tot zorg, uitkeringen en andere vormen van hulp. Bijna 15% van de geregistreerde personen verblijft tijdelijk in opvang van overheid of hulporganisaties (onder meer vrouwen die bescherming zoeken en migranten), en 11,9% verkeert in een onzekere woonsituatie door huurachterstanden, dreigende huisuitzetting of veiligheid in het gezin. Veel betrokkenen verbleven langere tijd zonder stabiele woning: bijna 700 mensen tussen 1–3 jaar, 387 tussen 5–10 jaar en 514 elf jaar of langer.
Caritas benadrukt ook de gezondheidsdimensie: volgens het rapport kampt 28% met ernstige psychische klachten, depressie of chronische angst. Directeur Juan Rognoni stelt dat de problematiek niet alleen een huisvestings- of sociaal vraagstuk is, maar ook een volksgezondheidsprobleem door langdurige emotionele druk en gebrek aan continuïteit in zorg.
De aanbevelingen richten zich op structurele maatregelen: meer betaalbare woningen, betere toegang tot huurwoningen, preventie van huisuitzettingen en vereenvoudiging van gemeentelijke inschrijving zodat hulp en rechten toegankelijk worden. Caritas waarschuwt dat voorkomen van dakloosheid minstens zo belangrijk is als het uitbreiden van noodopvang wanneer mensen al op straat of in geïmproviseerde onderkomens terechtgekomen zijn.